‘Nu al Grand Prix met “Bo” (Dries 421), wat een droom!’

‘Voordat ik 20 ben, wil ik Grand Prix rijden met Bo’, stelde de toen 17-jarige Romy Diemeer vorig jaar zomer, toen ze nog in het ZZ-Zwaar startte met de Dries 421-zoon, die voluit Bonito C van de Wijdewormer (mv Jillis 301) heet. En afgelopen weekend was het al zover. In Franeker werd afgelopen zaterdag een score neergezet van 61% in de koningsklasse van de dressuur. Het gestelde doel van Romy is ruimschoots bereikt.

‘We hadden ons al lang van tevoren ingeschreven voor ons Grand Prix-debuut op deze locatie’, vertelt Romy vanuit haar woonplaats Heerhugowaard. ‘Maar we twijfelden heel erg of we wel zouden starten. Het had geijzeld en het is voor ons zo’n anderhalf uur rijden. Ik had even contact opgenomen met de organisatie of het verstandig zou zijn om te gaan in verband met de wegen. Er werd me vertelt dat de wedstrijd gewoon zou doorgaan, omdat de wegen prima waren.’

Perikelen in de aanloop

De voorbereiding was ook niet optimaal geweest voor het duo. ‘Ik train thuis in een 40 x 20-binnenhal en kan dus geen lange lijnen oefenen. Dat doe ik in een buitenbaan in de buurt. Alleen, vanwege de vorst konden we daar niet terecht de afgelopen periode. Ik heb van tevoren maar één keer de proef kunnen doorrijden. Daarnaast is ons nieuw aangemeten zadel – Bo is de afgelopen periode heel veel breder en gespierder geworden – nog niet geleverd. Maar met het opgevulde oude zadel en een extra bontje eronder toch maar de stoute schoenen aangetrokken’, vertelt de amazone.

Snel tevreden

Trainer Dirkjan Dekker en Romy vieren het geslaagde GP-debuut op pantoffels :)!

Er zaten wel wat dingetjes in de proef, maar overall was Romy tevreden over haar debuut. ‘Ik ben sowieso snel blij met hoe het gaat, hoor. Dat ik mezelf zo’n doel had gesteld van ‘voor m’n 20ste Grand Prix’ wil niet zeggen dat dat per se moet en zal. Er is bij mij geen enkele druk. Ik wil alleen op een fijne manier rijden, op zo’n manier dat ook Bo er happy onder is. De eners en de appuyementen waren heel goed, maar er zijn wel verbeterpuntjes. Zo kan de overgang van piaffe naar passage veel beter.’

Basis

De weg naar het hoogste niveau is hard gegaan voor de jonge amazone en de nu veertienjarige ruin. ‘Bo kwam als tienjarige bij ons op stal, Stoeterij Haalstra in Heerhugowaard. Zijn eigenaresse kon wegens omstandigheden niet veel tijd aan hem besteden. Dus bood ik aan om hem te gaan rijden.

We hadden het idee dat Bo niet lekker in zijn vel zat; hij was lusteloos en je kon wel merken dat hij geen plezier had in het rijden. Toen hebben we hem helemaal laten onderzoeken. Door goed te kijken naar het management rond Bo knapte hij op. Ik had niet veel ervaring, heb wel wat paarden gestart, maar niet op hoog niveau. Met Bo werkte ik dan ook vooral aan de basis – en nog steeds trouwens.’

Talentvol

‘We begrepen elkaar meteen heel goed’, vertelt Romy. ‘Hij was best snel fijn te rijden, werd rechter in zijn lijf en hij leek talent te hebben voor het hogere werk, zo zagen mijn moeder Rachel Haalstra en mijn trainers Dirk Jan Dekker en Hergen van Hall. Op een gegeven moment kochten we Bo, zodat ik me helemaal zelf met hem op de sport kon richten. Van het M1 tot nu, drie jaar later, de GP. Ik zeg wel eens “it was meant to be” dat onze wegen elkaar kruisten. Hij bood zoveel aan en ik leerde van hem en hij van mij.’

Klassieke piaffe

Bo heeft vooral een hele fijne piaffe. ‘Ik had daar geen idee van, maar mijn trainers en ook Anouk Hansen van het Jeugd Stimuleringsplan waar ik twee jaar lang deel van mocht uitmaken, hadden dat snel door. Bo heeft een hele mooie klassieke manier van piafferen, je hoeft maar een beetje met je tong te klikken of hij gaat zitten en stijgt als het ware op, waarbij hij zijn voorbenen heel mooi hoog van de grond brengt. Zijn instelling is geweldig… en hij doet het alleen voor mij, dat is geweldig. Bij iemand anders doet hij het niet.’

Grootste winst

Foto: Miriam de Wit

Een ouder paard en een jonge amazone die het zo ver schoppen, het lijkt wel een sprookje. ‘Dat is het ook’, lacht Romy. ‘Het belangrijkste is dat Bo mijn maatje is. Hij moet niks, hij mag. En hij vindt het geweldig. Ik word nooit boos op hem. Alles wat we nu nog leren is mooi. Zoals gezegd, we kunnen beter, daar gaan we voor. In die drie jaar tijd is hij veranderd van een tamme ruin in een powerhouse. Dat is de grootste winst.’ (cd)

Foto boven: Ingrid Truijens

Vorig artikelIBOP-nieuws: Kroon voor Elly 476 (Bene 476), topscore voor Imre (Menne 496)
Volgend artikelHet KFPS wenst u fijne feestdagen en een voorspoedig 2023!